داستان نویسی

مورخ

هرچیزی در این دنیا از داستان خلق شده است و داستان نویسی به پیشرفت بشر کمک بسیاری کرده است.
از حکاکی های تصویری غارنشینان که نخستین داستان های تاریخ بشریّت اند تا قصّه گیلگمش که
اولّین داستان مکتوب باشد و حکایت آدم و حوا که معتقدین به مذهب آن را سرمنشأ تاریخ انسانی می دانند؛
بنابراین سرمنشأ شکل گیری مدیوم هایی مانند نمایشنامه و فیلمنامه هم داستان است.
حتّی یک ناداستان هم داستان دارد و هرگز نمی توان گفت که یک متن نمایشی فاقد هرگونه داستان است؛
خواه در سبک رئال و سوررئال کار شده باشد و خواه در سبک های مختلف ابسورد.
همه چیز در این دنیا داستان است و وقتی این «همه چیز» مکتوب می شود،
مدیومی به نام داستان نویسی به وجود می آید
که آیین و درپی آن تئاتر و سینما از دل آن خلق شده اند.
انسان ها فطرتاً و به طور غریزی میل به داستان گویی و داستان شنیدن دارند و از همین بابت است که
کودکان قبل از خواب قصّه شب می خواهند، بسیاری از درس های مدرسه در قالب داستان تدریس می شود
و کتاب های داستانی پرطرفدارترین کتاب ها هستند.
نمایش یا فیلمی که تکیه بر یک داستان جاندار و اسکلت بندی شده داشته باشد معمولاً بیشتر دیده می شود
و حتّی رقص، پرفورمانس، تئاتر فیزیکال و موسیقی نیز برای خود داستانی دارند.
بسیاری از پیشگامان درام نویسی در تاریخ در حوزه داستان‌نویسی فعّالیت کرده اند و بالعکس آن نیز وجود داشته و دارد.
افرادی مانند ویکتور هوگو در دوران رمانتیسم نقش مهمّی بر شکل گیری تئاتر و سینما به شکلی که امروزه می بینیم داشته اند.
اکتو در بخش داستان‌نویسی به بررسی تاریخ داستان‌ نویسی می پردازد
و مقالات و جُستارهایی در باب آموزش این مدیوم منتشر خواهد کرد.
این بخش از سایت مکمّل بخش «قلم به دست» می باشد ولیکن هر دو این قسمت ها وام ها و ارجاعاتی از یکدیگر خواهند داشت؛
چرا که داستان‌نویسی و نمایشنامه / فیلمنامه نویسی، به جز در برخی جنبه های فنّی چندان از یکدیگر متمایز نیستند.