بیان

دو اصل پایه ای برای بیان نمایشی، چگونگی تولید صدا و چگونگی شکل دادن به آن می باشد.

صدای یک بازیگر باید روان، دل نشین و بدون خش باشد و اگر هم اینگونه نیست، باید به بهترین شکل ممکن غیر روان و خشدار شود.

ضرب آهنگ و ریتم صحبت کردن باید تنظیم شود و دیالوگ ها بدون استرس ادا شوند.

هنگام صحبت کردن نباید دم و بازدم احساس شود و در آخر این که صدا باید از هر نقطه سالن به راحتی شنیده شده و باعث آزار شنونده نگردد.

شکل دهی به صدا یا صداسازی، از هماهنگی حرکات لب، زبان و دندان ها حاصل می شود.

اگر تک تک حروف به شکل سلیس و روان از دهان خارج شوند، جملات نیز به روانی و رسایی ادا می گردند.

صدا از نه عنصر متمایز تشکیل می شود که کارگردان به درنظر گرفتن این عناصر نه گانه، باید به صدای بازیگرش گوش داده و کاری کند که او به بهترین نحو از آن استفاده کند.

این نه عنصر شامل: خود صدا (اوج ارتفاع صدا)، آهنگ کلام (بالا و پایین آوردن صدا)، برد صدا (فاصله پایین ترین حدّ صدا و اوج آن)، تن صدا (کیفیت صدا، شامل زنگ و طنین صدا)، طرز بیان (تلفّظ واضح حروف و کلمات)، ضرب آهنگ(جریان، سرعت و روانی کلام، شامل تأکید گذاری، مکث، اوج و فرودها)، لهجه(روش بیان لغات، روش خاصّی که با آن لغات تلفّظ می شود)، حرارت و انرژی بیان (قدرت و تأثیر احساسات درونی بر روی بیان) و رسایی (قدرت پرتاب و انتقال کلمات) آن هستند.

رایج ترین مشکلات بیانی نیز مربوط به چهار عنصر رسایی صدا، طرز بیان، برد صدا و لهجه می باشند که بسیاری از بازیگران تازه کار و حتّی کهنه کار، درگیر آن ها هستند.

اکتو در این بخش (که زیر مجموعه دوم جعبه ابزار بازیگر می باشد) به شرح تمرینات و مقالات این ابزار بازیگری می پردازد.